Hayatımda gördüğüm en hiddetli rüzgârdı bu. Nasıl oluyor da yağmurun önünü kesiyor, ona bir üfürük aşk fısıldayabiliyordu bilmiyorum. Bildiğim tek şey rüzgârlı bir günde aşkı tanıdığımdı. Başka türlüsü, geri kalan her şeyi silmeye muktedir olamazdı. Bu açıdan bakıldığında aşkın tek bir renge hapsoluşunun hikâyesini dinlemek için sığındım rüzgârın geniş omuzlarının altına.
***
Ayların kaderi etkileyen yanlara sahip olduğunu hep bilirdim. Bunu büyüyünce anlamadım. Büyüyünce sadece bedenimin değil, bildiklerimin de benimle birlikte büyüdüklerini fark ettim. Tek fark bu… Ayların ve mevsimlerin, iç içe terennümlerini ancak büyüdüğümde derinden hissettim. Ne zaman kış gelse bir ağıt yükü cümle saçılıverdi eteklerimden. Nisanına gelin ettim düşlerimi, doğdum ve sevdim. Aşkı ilk olarak mevsimlerin dizlerinde öğrendim.
Acının fiiliyata geçtiğinde, tahribat gücünün artışıyla kendimi bir kuyuda bulmuş oldum. Ve her şeyin ne kadar zemin atmaya müsait belli belirsiz bir keder vesilesi olduğunu görüp bildim.
Bütün yağmurlu günlerde, şemsiyesi kırık bir kol gibi dolaştım O’nu bulana dek.
Allah iyiki aşkı Nisan’da yarattı!
***
Yağmura uzatıyorum avucumu. Avucum Nisan Tası oluyor. Kırkikindiler damıtıyorum göğün damından göz bebeklerime. Alnıma bir rüzgâr değiyor, tatlı bir titreme, O’nun dokunuşunu andırıyor. Rüzgârla birlikte savrulup avucuma kadar değebilen kırkikindilere bakıyorum. Hepsi için tek tek şükür secdesine varıyor kalbim.
Nisan Tasını ilk O’na uzatıyorum. İlk O içiyor gözbebeklerime değen rüzgârı. İlk benim parmaklarımın ucundan salınıyor aşk, sanki ilk kez ben hissediyorum, sanki Havva’dan geçmişim, sanki Âdem’i anıyorum bakışlarında.
Hamd…
Bugüne dek çok kez yağmurdan ve rüzgârdan bahsettim, bu son. En güzele kavuşana dek bekleyip, son cümleyi dillendirene dek/umarak yaşadım. Kelimelerin yükünü omzuma alıp, bir nefes dolusu bahar topluyorum. Becerebilsem ve bu son cümlem olsa, O’na dair ne varsa, tek bir cümleye sığsa. Cümle kurmasam da olur, belki bir tamlama. Tamlamadan da geçtim bir kelime olsa… Kelimeyi de boş verdim bir hece olsa/m. Heceyi de… Yok, heceyi boş verme, hece hece bir kez daha “aşk” olsam…
Ne desem eksik kalacak, ne desem Nisan dolup taşacak, ne yaparsak yapalım, O bizi kırkikindisiz bırakmayacak. Ellerimiz bütün günahlardan bir bir arınacak. Nisanda doğdum, Nisanda bir daha... Anladım ki çocukken hayal ettiğimden daha büyükmüş Allah.
1 yorum: