Ağladı ardından yitik mısralar,
Siyah hecelere kıydı da gitti.
Kafiyeler küstü, mevsim sonbahar...
İmgeleri içten oydu da gitti.
Bilmedi kadrini yalan dudaklar,
Gözyaşları artık pişmanlık saklar.
Ağladı çocuklar, ıssız sokaklar;
Yağmurun hüznünü duydu da gitti.
Geçince bahçeden mağrur cenaze
Bütün düşmanları oldu kepaze.
Ağladı ansızın bir ter ü tâze;
Güzelleri öksüz koydu da gitti.
0 yorum:
Yorum Gönder