Gündelik

Hülya Yücel Ergün

Kabuslarım halının altında
Düşlerim yastığımın


Odamı toplarken bu sabah
Yere düşürdüm küçücük bir düşümü
Canı yandı sandım ağlayınca
Masum ve biricik bir düştü


Alıp koydum yastığımın altına
“çıkmam gerek” diye fısıldarken
Aklımdaki bin bir türlü işti güçtü
Hesaplar, kontroller
Yazışmalarla geçti dokuz saat
Aklıma yastığım düştü
Yastığımda bir sır gibi
İçime merak düştü

Odamın camları buğulu
Tavandan hüzün damlıyordu
Yastığımın altına baktım hızla
Düşlerim orda yoktu
Halının altındaysa…
Onları da annem süpürmüştü.