Kırılgan Gülüşlerin

Halil Çağrıoğlu

Zamanın karası çalınmış kelimelere
Eritmiş ruhları
kırılgan gülüşlerin

Karanlığın pençesine takılmış düşlerin
Unutulmuşsun harabe şehirlerde
Ey varlığımın en büyük rüyası
şimdi sözlerin sadece şiirlerde

İnce bir baharın izbe kuytularında
kırıntılarını topladık hayatın
İçimizdeki devi öldürdük
tiksinmeden

Başlamak için artık çok geç

Defalarca tekrarlamışız geriye bakmadan
En aziz bir duyguymuş gibi
ruhlarımızı tokuştururcasına
Bakmışız gözlerimizin içine
sanki ağlayan bir varlığı susturmak için
Gözlerimizin ardında bir dünya ışıldayıp durmuş
uzaktan uzağa

Demirlemiş yüreğime
ölümcül bir sessizlik
Zincirlemiş varlığımı
sensiz bir kimsesizlik

Ve sen son gerçeksin şimdi
ey yar!
içimde nefes alan

Bırak çölleşmiş ruhlarımız boğulsun denizlerde
Alev alsın kuruyan nehirlerim
Yüzünde çiçek açsın
kırılgan gülüşlerin